***
z każdym dniem wojny
mój ewakuacyjny plecak
robi się lżejszy
najpierw wyjęłam jedzenie,
zostawiając tylko wodę
i kaloryczny batonik
ile tam człowiekowi trzeba
żeby dociągnąć do bezpiecznego miejsca
potem przejrzałam ubranie:
żadnej spodniej bielizny,
żadnej zmiany
prócz zapasowych skarpetek
najcieplejsza kurtka
najwygodniejsze buty
tylko uniwersalne rzeczy
z którymi można biec, padać
leżeć w kurzu
na zimnej podłodze piwnicy
w niezrozumiałych okolicznościach
nóż wymieniłam na większy,
siekierę położyłam
obok łóżka
to jakaś broń pod ręką
książkę zamieniłam
na zeszyt,
i tak nic nie wchodzi
prócz własnego
papier przydaje się do różnych rzeczy
dokumenty włożyłam, wyjęłam
schowałam do sekretnej kieszeni
sama sobie dowód swojego istnienia
sama sobie świadectwo wykształcenia
rodzinne metryki
sama sobie prawo własności do domu,
w którym ewakuacyjny plecak
nie wszyscy zdołają spakować
dalece nie wszyscy – zabrać
a okazało się, że nawet klucze
są niepotrzebne
***
młodziutką kelnerkę znaleźli jako ostatnią
jeszcze wczoraj robiła nam kawę, skupiona i poważna
zaczynało się dorosłe życie, zdecydowała – przepracuje to lato
a potem będzie jasne, jaką dalej drogę wybrać i na kogo się uczyć
a droga – oto ona, z wyrwą po bombie lotniczej,
i na kogo byś się nie uczyła, mała, to nie opanujesz, jak przeżyć,
przepuszczając przez siebie metalowe drzazgi, jak ocaleć,
spotkawszy się w powietrzu z kawałkami armatury, jak uniknąć
fali wybuchowej ze szkła i betonu
przyjmij ją, Boże, na swe niebieskie uczelnie bez egzaminów
bo prawdę powiedziawszy nikt z nas nie miał czasu, żeby się przygotować
w takim szalonym tempie, w takim nierozumnym świecie
Przełożył Bohdan Zadura
Więcej wierszy w wydaniu papierowym i na www.nexto.pl albo www.e-kiosk.pl
