Świat cieszył, świecił czas, śpiewał chłopiec
Szedłem przed siebie, żeby jeszcze przed wieczorem znaleźć się w M., dokąd chciałem dotrzeć, aby spotkać się ze sobą mocniej i, jeśli można tak powiedzieć, obecniej.
Ale im dłużej szedłem, tym bardziej nabierałem pewności, że idę po to, aby śpiewał we mnie pewien chłopiec, którego imienia zapewne nigdy nie poznamy, a którego pokazałaś mi, dotykając mojego ramienia, gdy weszliśmy na zanurzający się już w wieczornym półmroku główny plac miasta.
Siedział na stopniach prowadzących do ratuszowej wieży i w tę lipcową, ciepłą noc śpiewał kolędę. Nikt by tego nie wymyślił, tylko sama rzeczywistość musiała, która dla mnie od paru dni na powrót zaczęła świecić, znaczyć i zachwycać. Chłopczyk śpiewał i cichuteńko, i donośnie zarazem, tak w każdym razie, że jego pieśń – trzeba przyznać, bardzo niewczas wykonana – świadczyła o tym, że malec w tamtej chwili był artystą i słuchaczem w jednej osobie.
Obdarzyłem go spontanicznym uśmiechem, lecz jak się po chwili okazało, zupełnie nieroztropnie. Chłopczyk zamilkł bowiem, delikatnie speszony, i szybciutko zbiegł ze sceny na schodach i nim się obejrzeliśmy, przepadł w którejś z bocznych uliczek, wiodących na miejski rynek.
Więc przyszedłem do M., które jest malutkie jak chłopczyk, lecz tak jak i on, głęboko w sobie osadzone, aby układać po drodze ten obrazek, który Tobie podarowuję, jak Ty mi jego podarowałaś, a on podarował się nam, żeby mógł śpiewać – tutaj, w M., dalej i nieniepokojony przez nikogo, bez wścibskiej widowni, dla siebie i tego, o kim traktowała jego pieśń.
Więcej tekstów w papierowym wydaniu „Akcentu” w wydaniu papierowym i na www.nexto.pl albo www.e-kiosk.pl

