Alina Kochańczyk

Alina Kochańczyk i Sławomir Mrożek

Alina Kochańczyk i Sławomir Mrożek

Alina Kochańczyk – historyk literatury, krytyk literacki. Urodziła się w Tomaszowie Lubelskim i tam ukończyła liceum ogólnokształcące. Jej starszym kolegą w szkole średniej był przyszły ksiądz-poeta Wacław Oszajca (niejedyny z absolwentów tej szkoły, który wybił się w życiu publicznym). Od czasu studiów na UMCS na stałe związała się z Lublinem, ale na zawsze zachowała sentyment dla prowincjonalnych miasteczek. Po studiach polonistycznych podjęła pracę w Zakładzie Literatury Współczesnej Instytutu Filologii Polskiej UMCS. Na temat rozprawy doktorskiej wybrała pisarstwo Michała Choromańskiego, właśnie dlatego, że w jej poczuciu twórca ten jest najświetniejszym pejzażystą klimatów życia przedwojennej prowincji. Z niejasnych powodów te skądinąd bynajmniej niepiękne lata 20. i 30. ub. wieku stały się przedmiotem nieprzemijającej fascynacji Aliny Kochańczyk.
Dziedziną jej naukowych penetracji jest literatura XX wieku, ale ze szczególnym upodobaniem zajmuje się tyleż literaturą, co i historią okresu międzywojennego. To upodobanie nie mogło znaleźć rzeczywistego odbicia w dorobku naukowym, jako że jego najważniejsza część dotyczy dzienników pisarzy polskich, powstałych w większości po drugiej wojnie. Fascynacja epoką tylko w pewnym stopniu dała się pogodzić z fascynacją intymistyką. A przedmiotem naukowej refleksji Alina Kochańczyk objęła największe i najważniejsze przedsięwzięcia diarystyczne XX wieku: m.in. dzienniki Zofii Nałkowskiej, Marii Dąbrowskiej, Jarosława Iwaszkiewicza, Witolda Gombrowicza, Jerzego Andrzejewskiego, Jana Lechonia, Aleksandra Wata, Leopolda Tyrmanda, Gustawa Herlinga-Grudzińskiego.
Z „Akcentem” współpracuje od pierwszego numeru, czyli od roku 1980. Na jego łamach publikuje przede wszystkim recenzje współczesnej prozy oraz związanych z literaturą wydawnictw faktograficznych. Ostatnio bardziej niż literatura zajmuje ją pisarstwo typu dokumentarnego. Jest współzałożycielką Wschodniej Fundacji Kultury „Akcent” (1994), członkiem jej Zarządu oraz Rady Programowej.
W latach 70. otrzymała srebrny medal w międzynarodowych rozgrywkach kobiecej piłki nożnej. Przyznano jej również odznakę „Zasłużony działacz kultury” (1995), Srebrny Krzyż Zasługi (2005), Złoty Medal za Długoletnią Służbę (2008) oraz Medal Prezydenta Miasta Lublin (2017).