Anna Frajlich

Anna Frajlich

Fot. Krzysztof Dubiel dla Instytutu Książki

Anna Frajlich – ur. 1942 w Kattatałdyk w Kirgiskiej SRR, gdzie w czasie II wojny światowej przebywali jej rodzice, którzy pochodzili ze Lwowa. Po zakończeniu wojny zamieszkała z rodziną w Szczecinie. Następnie przeniosła się do Warszawy, gdzie ukończyła filologię polską na UW. Wyemigrowała z Polski wraz z mężem i synem w 1969 r., a w 1970 r. osiadła w Nowym Jorku. Proces ten ilustruje korespondencja Felicji Bromberg, Anny Frajlich i Władysława Zająca wydana w tomie Po Marcu – Wiedeń, Rzym, Nowy Jork (2008; omówienie w „Akcencie” 2008 nr 4).
Poetka, prozaiczka, literaturoznawczyni. Debiutowała w 1958 r. jednocześnie w Warszawie w „Naszym głosie” – polskim dodatku do żydowskiego pisma „Fołks Sztyme” i w „Głosie Szczecińskim”. W 1959 r. otrzymała nagrodę poetycką Głosu Szczecińskiego. Wczesne utwory poetyckie ogłaszała także w „Tygodniku Zachodnim”. W latach 60. związana z Forum Poetów „Hybrydy”. Na emigracji publikowała wiersze, eseje i artykuły w londyńskich „Wiadomościach”, w paryskiej „Kulturze”, a także w nowojorskim „Przeglądzie Polskim” i „Tygodniku Nowojorskim”. Przez kilka lat współpracowała z Radiem Wolna Europa, przygotowując materiały kulturalne.
Pierwszy tom poetycki Aby wiatr namalować wydała w 1976 r. w Londynie, w oficynie Stanisława Gliwy. Kolejne to: Tylko ziemia (1979), Indian Summer (1982), Który las (1986), Drzewo za oknem (1991), Between Dawn and the Wind – Pomiędzy świtem i wiatrem (1991 i 2006, przekład i oprac. Reginy Grol), Ogrodem i ogrodzeniem (1993), Jeszcze w drodze (1994), W słońcu listopada (2000), Znów szuka mnie wiatr (2001), dwujęzyczne francuskie wydanie Le vent, a nouveau me cherche (2003 i 2012, przekład Alice Catherine Carls, wstęp Jan Zieliński), Łodzią jest i jest przystanią (2013).
W 2007 r. w wydawnictwie Rodopi (Amsterdam/Nowy York) ukazała się jej monografia The Legacy of Ancient Rome In The Russian Silver Age obrazująca dziedzictwo starożytnego Rzymu w srebrnym wieku rosyjskiej poezji. W Polsce ogłosiła także zbiór opowiadań Laboratorium (2010) oraz zbiór esejów Czesław Miłosz. Lekcje (2011).
Od ponad 30 lat prowadzi zajęcia z literatury polskiej XIX i XX wieku oraz języka polskiego na Columbia University (doktorat ze slawistyki obroniła w New York University), interesuje się literaturą w ujęciu komparatystycznym. Opublikowała eseje i prace naukowe na temat twórczości Wisławy Szymborskiej, Czesława Miłosza, Henryka Grynberga, Józefa Wittlina i Michała Choromańskiego. Jej zaangażowanie w kulturalne życie emigracji ilustruje korespondencja ze Stefanią Kossowską, ostatnią redaktor londyńskich „Wiadomości”: Definicja szczęścia. Listy do Anny Frajlich 1972-2003 (Archiwum Emigracji w Toruniu, 2007).
Od lat 90. stale współpracuje z pismami w Polsce: „Akcentem”, „Migotaniami”, „Kurierem”; jej wiersze ukazywały się także w „Tygodniku Powszechnym”, „Kwartalniku artystycznym”, „Odrze”, „Więzi”, „Pograniczach” oraz w wielu antologiach i – w przekładzie Rossa Ufberga – w kilku pismach anglojęzycznych, takich jak „Habitus” czy „Modern Poetry in Translation”. Eseje publikowane były w „Plusie Minusie” (pod red. Elżbiety Sawickiej), w „Dekadzie” oraz w tomach zbiorowych: Rodzinna Europa. Pięć minut później (2011), Obecność. Wspomnienia o Czesławie Miłoszu (2013), Szekspiromania. Księga dedykowana pamięci Andrzeja Żurowskiego (2013).
Laureatka Nagrody Fundacji Kościelskich (1981) oraz nagrody Fundacji Władysława i Nelly Turzańskich (2003). Odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej (2002). Uhonorowana tytułem Ambasadora Szczecina (2008).